Οι ωραίοι έχουν χρέη

Όλους αυτούς τους μήνες της «κρίσης», προσπαθούσα να εξηγώ τα συμβάντα μέσα από το πρίσμα της οικονομίας. Κατέληγα αρχικά συνεπώς σε φουσκωμένα περιθώρια κέρδους, ενδιάμεσους, αναποτελεσματικές και υψηλού κόστους παραγωγές. Πολυετή λάθη των κυβερνήσεων και μιας διογκωμένης δημόσιας διοίκησης, από τα υπουργεία στην Ολυμπιακή και από τους δήμους στον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ.

Όντως συνεπώς ενός διογκωμένου χρέους για καλή ζωή. Τα χρέη βέβαια αυτά υπήρχαν μέχρι και χθες και δεν μας έγιναν γνωστά σήμερα.

Τι κάνει κανείς? Τραβάει μια γραμμή. Θεωρεί το χρέος ως γεγονός και αλλάζει τη ζωή του για να καταφέρει να καλύψει τις υποχρεώσεις του.

Από πού ξεκινάει? Από τα χοντρά. Όχι από τα ψιλά.